nazmi
25-02-08, 09:46 AM
İnsan neden meleklerin gökyüzünde olduğunu düşünür ki ?
İyilik perisi, sevgi perisi,şans perisi,zafer perisi neden gökyüzünde?
Oysa ben gökyüzünde bir iyilik perim olduğunu hiç düşünmedim.Benim iyilik meleğim,zafer perim.şans meleğim hep yeryüzündeydi,yanıbaşımda...
Kimi zaman benden yirmi yaş büyük bir ağabey,kimi zaman kapı komşum,kimi zaman aynı sıraları paylaştığımız bir sınıf arkadaşım,kimi zaman sevgilim dediğim insandı,kimi zaman da silahlarımızı beraber omuzladığımız arkadaşımdı...
'' Dost dediğin nedir ki,günde bir yığın insanla görüşüyoruz'' diyen zihniyete hep karşı çıktım.İnsanları birbirinden farkı olmayan bir sürü olarak gören zihniyet dost ile arkadaşı ayıramazdı zaten.Oysa biz,paylaşabildiğimizce dosttuk...
Aynı ekmeği bölüşüp yemek değildi paylaşmak,aynı mekanda olmak değildi,hatta aynı yastığa baş koymak da değildi.Çünkü çoğu zaman aynı yastığa baş koyduğumuz insan dostumuz olmayı başaramayabilir.
Öyle bir şeydi ki dostlarımla paylaştıklarım,söze gelmez,cümlelerle anlatılmaz...
Dostluk, 'oysa ben senin için neler neler yaptım 'diye söze başlamamaktı örneğin,çünkü dostluk asla karşılık beklememektir...
'Afedersin' dememekti hiçbir vakit,çünkü dostluk her zaman bağışlayabilmektir...
Her ihtiyacın olduğunda çağırmaya gerek duymamaktı,çünkü dostlar her zaman yan yanadır zaten...
Gel deyince gelmek,kal deyince kalmak'tır dostluk...
El vermektir en zor anlarda,hangi koşulda olursa olunsun elimizi tutabilecek bir insanın olduğunu bilmenin iç huzurudur dostluk...
Dostluk,insan kalabilme mücadelemiz içerisinde yaşanması ve sonuna kadar savunulması gereken en önemli değerlerden biridir...
Bu yüzden ben sana DOSTUM diyorum .......
İyilik perisi, sevgi perisi,şans perisi,zafer perisi neden gökyüzünde?
Oysa ben gökyüzünde bir iyilik perim olduğunu hiç düşünmedim.Benim iyilik meleğim,zafer perim.şans meleğim hep yeryüzündeydi,yanıbaşımda...
Kimi zaman benden yirmi yaş büyük bir ağabey,kimi zaman kapı komşum,kimi zaman aynı sıraları paylaştığımız bir sınıf arkadaşım,kimi zaman sevgilim dediğim insandı,kimi zaman da silahlarımızı beraber omuzladığımız arkadaşımdı...
'' Dost dediğin nedir ki,günde bir yığın insanla görüşüyoruz'' diyen zihniyete hep karşı çıktım.İnsanları birbirinden farkı olmayan bir sürü olarak gören zihniyet dost ile arkadaşı ayıramazdı zaten.Oysa biz,paylaşabildiğimizce dosttuk...
Aynı ekmeği bölüşüp yemek değildi paylaşmak,aynı mekanda olmak değildi,hatta aynı yastığa baş koymak da değildi.Çünkü çoğu zaman aynı yastığa baş koyduğumuz insan dostumuz olmayı başaramayabilir.
Öyle bir şeydi ki dostlarımla paylaştıklarım,söze gelmez,cümlelerle anlatılmaz...
Dostluk, 'oysa ben senin için neler neler yaptım 'diye söze başlamamaktı örneğin,çünkü dostluk asla karşılık beklememektir...
'Afedersin' dememekti hiçbir vakit,çünkü dostluk her zaman bağışlayabilmektir...
Her ihtiyacın olduğunda çağırmaya gerek duymamaktı,çünkü dostlar her zaman yan yanadır zaten...
Gel deyince gelmek,kal deyince kalmak'tır dostluk...
El vermektir en zor anlarda,hangi koşulda olursa olunsun elimizi tutabilecek bir insanın olduğunu bilmenin iç huzurudur dostluk...
Dostluk,insan kalabilme mücadelemiz içerisinde yaşanması ve sonuna kadar savunulması gereken en önemli değerlerden biridir...
Bu yüzden ben sana DOSTUM diyorum .......